
Ewelina Domagała
25 lat negocjacji. I nadal lubię wygrywać.
Niektórym ludziom łatwiej stracić pieniądze niż twarz.
Wiem, bo przez 25 lat negocjowałam z prezesami, dyrektorami, właścicielami firm, a czasami z jednymi z najbogatszych ludzi w Polsce.
Bywało, że ludzie siedzący naprzeciwko mnie oceniali mnie, zanim zdążyłam zadać pierwsze pytanie. Niektórzy chyba zakładali, że będzie łatwo.
Nie wyprowadzałam ich z błędu. Po co psuć komuś dobry humor już na początku spotkania?
Przez te wszystkie lata nauczyłam się, że świetne argumenty, perfekcyjna analiza i mocna pozycja negocjacyjna nie zawsze wystarczają.
Bo po drugiej stronie nie siedzi arkusz Excela.
Siedzi człowiek. Ze swoimi ambicjami, obawami i ego.
A ego bywa najdroższym uczestnikiem negocjacji.
Żeby było jasne — moje również potrafiło dojść do głosu. I nie zawsze mówiło szeptem.
Lubię wygrywać. Zawsze lubiłam.
Ale z czasem zrozumiałam, że nie muszę mieć racji w każdej wymianie zdań, żeby osiągnąć to, na czym mi zależy.
Kiedyś w negocjacjach interesowało mnie przede wszystkim jedno pytanie:
„What can I get?” — Co mogę ugrać?
Dziś wcześniej zadaję sobie inne:
„What do I need to understand?” — Co muszę zrozumieć, żeby osiągnąć to, na czym mi zależy?
Nie zamieniłam skuteczności na empatię. Nauczyłam się lepiej rozumieć ludzi, żeby negocjować skuteczniej.
I odkryłam coś jeszcze.
Najtrudniejsze negocjacje nie zawsze dotyczą milionów.
Czasami dotyczą podwyżki, o którą boisz się poprosić.
Przysługi, której nie chcesz wyświadczyć, ale nie potrafisz odmówić.
Albo rozmowy, którą od miesięcy odkładasz, bo nie wiesz, jak ją zacząć.
Każdy z nas negocjuje. Tylko wielu ludzi robi to zupełnie nieświadomie.
Przez lata ludzie zaczęli przychodzić do mnie po rady. Jak rozmawiać z szefem? Jak odmówić? Jak walczyć o swoje? Jak negocjować zakup konia?
Tak. Konia.
W pewnym momencie stałam się jednoosobowym pogotowiem negocjacyjnym. Zaczęłam nawet rozważać wystawianie faktur znajomym.
I właśnie wtedy zrozumiałam, że doświadczenie zdobyte przy wielkich stołach negocjacyjnych może pomagać ludziom w zupełnie codziennych sytuacjach.
Dlatego dziś chcę mówić o negocjacjach inaczej.
Bez korporacyjnego bełkotu, skomplikowanych modeli i niepotrzebnego zadęcia.
Po ludzku. Konkretnie. Z historiami z życia, własnymi błędami i odrobiną humoru.
Chcę pokazywać, jak zadawać lepsze pytania, słuchać, mówić „nie” bez poczucia winy i walczyć o swoje bez zamieniania każdej rozmowy w wojnę.
Przez 25 lat uczyłam się, jak negocjować, żeby dostawać to, czego chcę. Dziś chcę pokazywać innym, jak nie oddawać tego, na czym im zależy.
Nie obiecuję, że zawsze wygrasz.
Ale możesz nauczyć się negocjować tak, żeby częściej osiągać swoje cele. I nie musisz w tym celu stawać się kimś zupełnie innym.
A jeśli chodzi o mnie?
Nadal lubię wygrywać, mieć rację i rozmawiać z ludźmi, którzy potrafią mnie zaskoczyć.
Potrafię też przyznać, że ktoś ma lepszy pomysł.
Czasami nawet bez przewracania oczami.
I nie potrzebuję, żeby wszyscy mnie lubili.
Bo jak powtarzam:
Nie jestem zupą pomidorową, żeby mnie wszyscy lubili.
Nie musisz mnie lubić. Nie musisz się ze mną zgadzać.
Ale możemy się dogadać.

Karolina Słodownik
xxxx
xxxxx
Wiem, bo przez 25 lat negocjowałam z prezesami, dyrektorami, właścicielami firm, a czasami z jednymi z najbogatszych ludzi w Polsce.
Bywało, że ludzie siedzący naprzeciwko mnie oceniali mnie, zanim zdążyłam zadać pierwsze pytanie. Niektórzy chyba zakładali, że będzie łatwo.
Nie wyprowadzałam ich z błędu. Po co psuć komuś dobry humor już na początku spotkania?
Przez te wszystkie lata nauczyłam się, że świetne argumenty, perfekcyjna analiza i mocna pozycja negocjacyjna nie zawsze wystarczają.
Bo po drugiej stronie nie siedzi arkusz Excela.
Siedzi człowiek. Ze swoimi ambicjami, obawami i ego.
A ego bywa najdroższym uczestnikiem negocjacji.
Żeby było jasne — moje również potrafiło dojść do głosu. I nie zawsze mówiło szeptem.
Lubię wygrywać. Zawsze lubiłam.
Ale z czasem zrozumiałam, że nie muszę mieć racji w każdej wymianie zdań, żeby osiągnąć to, na czym mi zależy.
Kiedyś w negocjacjach interesowało mnie przede wszystkim jedno pytanie:
„What can I get?” — Co mogę ugrać?
Dziś wcześniej zadaję sobie inne:
„What do I need to understand?” — Co muszę zrozumieć, żeby osiągnąć to, na czym mi zależy?
Nie zamieniłam skuteczności na empatię. Nauczyłam się lepiej rozumieć ludzi, żeby negocjować skuteczniej.
I odkryłam coś jeszcze.
Najtrudniejsze negocjacje nie zawsze dotyczą milionów.
Czasami dotyczą podwyżki, o którą boisz się poprosić.
Przysługi, której nie chcesz wyświadczyć, ale nie potrafisz odmówić.
Albo rozmowy, którą od miesięcy odkładasz, bo nie wiesz, jak ją zacząć.
Każdy z nas negocjuje. Tylko wielu ludzi robi to zupełnie nieświadomie.
Przez lata ludzie zaczęli przychodzić do mnie po rady. Jak rozmawiać z szefem? Jak odmówić? Jak walczyć o swoje? Jak negocjować zakup konia?
Tak. Konia.
W pewnym momencie stałam się jednoosobowym pogotowiem negocjacyjnym. Zaczęłam nawet rozważać wystawianie faktur znajomym.
I właśnie wtedy zrozumiałam, że doświadczenie zdobyte przy wielkich stołach negocjacyjnych może pomagać ludziom w zupełnie codziennych sytuacjach.
Dlatego dziś chcę mówić o negocjacjach inaczej.
Bez korporacyjnego bełkotu, skomplikowanych modeli i niepotrzebnego zadęcia.
Po ludzku. Konkretnie. Z historiami z życia, własnymi błędami i odrobiną humoru.
Chcę pokazywać, jak zadawać lepsze pytania, słuchać, mówić „nie” bez poczucia winy i walczyć o swoje bez zamieniania każdej rozmowy w wojnę.
Przez 25 lat uczyłam się, jak negocjować, żeby dostawać to, czego chcę. Dziś chcę pokazywać innym, jak nie oddawać tego, na czym im zależy.
Nie obiecuję, że zawsze wygrasz.
Ale możesz nauczyć się negocjować tak, żeby częściej osiągać swoje cele. I nie musisz w tym celu stawać się kimś zupełnie innym.
A jeśli chodzi o mnie?
Nadal lubię wygrywać, mieć rację i rozmawiać z ludźmi, którzy potrafią mnie zaskoczyć.
Potrafię też przyznać, że ktoś ma lepszy pomysł.
Czasami nawet bez przewracania oczami.
I nie potrzebuję, żeby wszyscy mnie lubili.
Bo jak powtarzam:
Nie jestem zupą pomidorową, żeby mnie wszyscy lubili.
Nie musisz mnie lubić. Nie musisz się ze mną zgadzać.
Ale możemy się dogadać.
Use this space to elaborate on your headline and connect with your visitors. You can build on the first idea or add your second point. Now that you've got your visitors' attention, let them know what they can expect, and encourage them to explore your site.
"Add testimonial quotes from actual people who use your products. Their feedback can build trust and help your visitors make up their mind."
Mike Smith, companyname.com
"Add testimonial quotes from actual people who use your products. Their feedback can build trust and help your visitors make up their mind."
Mike Smith, companyname.com
"Add testimonial quotes from actual people who use your products. Their feedback can build trust and help your visitors make up their mind."
"Add testimonial quotes from actual people who use your products. Their feedback can build trust and help your visitors make up their mind."
Mike Smith, companyname.com